info@boedies.nl

Zomaar een mens met suïcidale gedachten

Zomaar een mens met suïcidale gedachten

In de gesprekken die ik voer met mensen rondom het thema suïcide kom ik logischerwijs in gesprek met mensen die suïcidale gedachten hebben. Sommige zijn bang voor hun gedachten en zoeken een manier om er mee te leren omgaan, sommige kunnen er mee omgaan maar hebben af en toe wat steun nodig of moeten even hun gedachten onder woorden brengen. Maar af en toe kom ik bijzondere mensen tegen, mensen die niet alleen die gedachten hebben maar het ook daadwerkelijk van plan zijn. Mensen die er eigenlijk alleen nog maar zijn omdat hun planning door externe oorzaken steeds in de war gegooid wordt of omdat hun poging (om wat voor reden dan ook) mislukt is.

Een van die mensen begeleid/ondersteun ik op regelmatige basis. Het is elke keer weer afwachten of deze vrouw op haar afspraak komt. Ik weet dat het ooit eens gaat gebeuren, maar weet uiteraard niet wanneer. Soms zegt ze dat ze zeker komt, soms geeft ze die bevestiging niet. Na de eerste gesprekken is mij duidelijk geworden dat het geen invloed heeft als ik probeer haar op andere gedachten te brengen. Als ik dat doe weet ik zeker dat ze niet meer zal komen. En ik ben de enige met wie ze in gesprek gaat over haar gedachten. Het zijn elke keer weer mooie en bijzondere gesprekken waarin we niet alleen praten over de dood en de zin van het leven. We hebben het over schuldgevoel, normen en waarden, de maatschappij en haar kijk daarop. We hebben het over haar creativiteit en het schilderen. En vaak vinden we elkaar daarin, in veel zaken kijken we hetzelfde naar de onderwerpen.

We hebben het zeker wel het meest over de zin van het leven en wat het leven in deze maatschappij met haar doet. De pijn, de angst, het verdriet dat ze bij zich heeft. De angst is groot dat zij net zo wordt als velen in deze maatschappij, en dat is wat ze niet wil, ze heeft zoveel mooie momenten in haar leven meegemaakt, die wil ze niet laten verdringen door negatieve ervaringen en herinneringen (want ook daar heeft ze er de nodige van).

En ik? Wat doet het met mij? Soms wil ik tegen haar zeggen dat ze dingen moet gaan ondernemen, ga weer schilderen, ga opzoek naar andere activiteiten, leer nieuwe mensen kennen. Ze is zo’n bijzondere, intelligente, leuke vrouw. Maar dat doe ik niet, ik snap haar en hoop dat ik, door de gesprekken, een stukje van haar onrust en eenzaamheid kan wegnemen. Ik kan niet meer zijn voor haar dan een luisterend oor en een gesprekspartner om over haar gedachten te kunnen praten. En dat is goed zo.

Ik weet dat ik door het plaatsen van dit stukje het “gevaar” loop om overrompeld te worden door negatieve reacties. Ik weet dat het lijkt alsof het mij niet interesseert dat ik weet dat deze vrouw uit het leven gaat stappen. Mensen die mij kennen weten beter.

Ondanks het risico verguist en niet begrepen te worden deel ik het stukje toch. Omdat het tijd wordt dat er inzicht komt in het werk wat ervaringsdeskundigen verrichten op het gebied van suïcide en suïcidepreventie. Dat het niet altijd goed af hoeft te lopen (afhankelijk door wiens ogen je het bekijkt), ook al zetten we ons daar wel voor in. Dat wij proberen mensen te ondersteunen in hun strijd, maar ook mensen geestelijke ondersteuning bieden op hun levenspad, welke kant die ook opgaat.